و من نوشتم…بیش از چندین و چند روز…بهتر است بگویم بیش از چندین و چند «شب»…آری من شب‌ها نوشتم و می‌نویسم…

شب‌ها حس عجیبی دارند…

حسی مرموز، پر از ترس و آرامش…پر از…

اینجا سرزمین شب‌هاست…اینجا شب‌ها حکم‌رانی می کنند…این روزها، شب‌ها فائق آمده‌اند و حکمران دنیا شده‌اند…

بزن باران…

بزن باران که من هم دلم می خواهد روان شوم…

همچون قطراتت که روی زمین به هم پیوسته‌اند و جوی خروشانی ساخته‌اند و اگر همچنان ادامه دهی، سیلی می‌شوند و همه چیز را با خود می‌برند…

شاید بهتر است بگویم همه چیز را می‌شویند…

و ما بازیچه‌هایی هستیم در این بازی بی انتهایی که انتهایش برای ما نمایان است…

«هوا هوای…»…

«رنگ غمُ به شعرِ شادم زده…»…

ته‌ش قراره چی بشه؟!…