بزن باران…

بزن باران که من هم دلم می خواهد روان شوم…

همچون قطراتت که روی زمین به هم پیوسته‌اند و جوی خروشانی ساخته‌اند و اگر همچنان ادامه دهی، سیلی می‌شوند و همه چیز را با خود می‌برند…

شاید بهتر است بگویم همه چیز را می‌شویند…

و ما بازیچه‌هایی هستیم در این بازی بی انتهایی که انتهایش برای ما نمایان است…

«هوا هوای…»…

«رنگ غمُ به شعرِ شادم زده…»…

ته‌ش قراره چی بشه؟!…

باز شب شد…

لیوان را پر می کنم…نوای موسیقی که ساعت‌هاست مرا به زنجیر کشیده…مسخ کرده…

ترکیب عجیبی‌ست…

این موسیقی…ترانه…ساز…ملودی…صدا…

ترکیب عجیبی‌ست…

این موسیقی و…

و من در رویاهایم مقابل مخاطبی ایستاده ام و واکنش نشان می دهم، که وجود ندارد…نیست شده است…آنان که از بیرون نظاره‌گرند، به سان یک دیوانه مرا می‌نگرند…

اما آن‌ها نمی دانند که «روزگاری در این مکان کاراکتری بود»…